Artikels van Ivo Pauwels

Het Juniversum

Er was werk aan, veel werk. Niemand die eraan meehielp kwam er zonder schrammen en kleerscheuren vanaf, maar nu bloeit de tuin weergaloos mooi. Rozen slingeren zich in bomen omhoog en spreiden hun ranken breeduit als een verstilde waterval van vuurwerk, een juniversum van bloemen. In maart liep ik een paar dagen rond met pijnlijke handen, want ondanks sterke handschoenen prikten de harde stekels in mijn vel en soms brak de top af om langzamerhand uit mijn vingers te zweren. Spreekwoordelijk hebben rozen doornen. Ik ken er maar één liaanroos zonder stekels, Rosa ‘Maria Lisa’.

Duivelsnaaigaren

Zeg niet dat planten geen instinct hebben. En zeg nooit dat de ene plant niet van de andere profiteert. Of dat ze zachtaardig zijn. Ik kan me nog herinneren hoe ik als klein ukje in de netels viel, mama me op haar schoot probeerde te troosten en azijn op de netelbrand streek. Mijn diep verdriet verdronk in tranen. Vandaag ben ik in een rozenstruik terecht gekomen. Ik lik manmoedig mijn wonden. Het zal wel aan de leeftijd liggen. Netelbrand en rozenprikken veroorzaken al lang geen zielenpijn meer.

Het geslacht van de rolstoel

Ik zit en ik zit met een probleem. Ik zit er midden in. Het is de eerste keer dat ik in een rolstoel zit. Niet dat ik wat mankeer. Ik heb niet eens een been gebroken. Ik breek er mijn hoofd over. Ik zit gewoon perplex en sta voor een raadsel. Het was zopas kwart over zes. De laatste tuinbezoekers zijn vertrokken. Dan doe ik, zoals altijd na een opentuindag, mijn ronde door de tuin. Het is een soort van avondwandeling, gewoon om even heel alleen van de tuin te kunnen genieten en mijn neus in de rozen te kunnen steken. En wat staat daar.

Een aspirientje graag

De pioenen bloeien. De Oosterse papavers ontluiken uit hun dikke knoppen. Ook de rozen zijn er, al is bij de meeste struiken en klimmers de volheid nog lang niet bereikt. Ik ben een en al verlangen. De tuin is begonnen kapitaal en rente van al de investeringen terug te betalen: de nieuw aangekochte planten en vooral heel veel tuinzweet. Want zonder tuinwerk groeit er een wildernis, geen tuin.

Kattenkwaad en pierenverdriet

Simba, onze poes, is de onbetwiste heerser van de tuin. Hij is een speelse sluipmoordenaar, in menselijke termen een psychopaat die niets ontziet. Geen mank vogeltje of hij maakt er een mikado van pluimen van. Geen muis of ze piept zich dood van angst wanneer ze een speeltje wordt van de grote heerser.